Wat ik toen schreef:
Tranen bij de eerste blik, hier ben ik voor gekomen.
Maar bij aankomst parkeerplaats opnieuw tranen - omhoog té steil, te hoog, angst het niet te kunnen en te moeten omdraaien.
Durf het niet. Kan het niet? Huilend en gefrustreerd weggereden. Er moet wat veranderen. De machtige natuur die wil ik van dichtbij ervaren, én toch vrees ik dat het opnieuw niet genoeg is.
Hoe vaak dacht ik al. Nu is het genoeg. Nu gaat mijn leven op de schop. Het maakt me onzeker.
Ik ben de enige die de sleutel heeft. Niemand anders!
Wat let me? Er zijn duizend redenen om het niet te doen.
Maar misschien zijn er in mijn geval duizend redenen om het wel te doen.
Of liever duizendén een.
SNØHETTA.
Drie weken geleden schreef ik er opnieuw een blogpost over. Die vind je hier terug.
Vandaag werd ik wakker en dacht het is vandaag of niet. De winter kan vroeg invallen. Ik ga volgende week op vakantie, dan een drukke september en oktobermaand. Voor je het weet is het winter en het doel niet behaald.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten