Posts tonen met het label voetenwerk. Alle posts tonen
Posts tonen met het label voetenwerk. Alle posts tonen

donderdag 21 juli 2016

Het besluit.

In midden juni zaten mijn broeken wel heel erg strak. Ik draag de laatste jaren vrij constant maat 52. Het zat me niet lekker, zowel letterlijk als figuurlijk. Maar verder als het weigeren nieuwe broeken te kopen was ik nog niet gekomen. Ik perste me er gewoon in.

Tijdens een vlucht naar Nederland voelde ik me als een haring in een tonnetje. Het was warm in het vliegtuig, naast mij zat een man met erg lange benen die hij alleen kwijt kon door wijdbeens te zitten. Ik had zelf ternauwernood mijn stoelriem vastgekregen en mijn buik werd afgeklemd door mijn broekrand. Wat een ellende!

Die vlucht was voor mij de aanleiding om me in de vakantie niet zo te buiten te gaan aan al dat nederlandse lekkers. Gewoonlijk was een bezoekje aan Nederland genoeg reden om het er eens flink van te nemen. Dit keer hield ik me in.

Eenmaal thuis was het me duidelijk dat er echt wat moest gebeuren. Er moest een plan komen. Hoe zou ik het voor elkaar krijgen dit keer mijn leven over een gezondere boeg te gooien?

Ik zag vooral de beperkingen. Het gezamenlijk eten, het slechts zelden zelf in de keuken staan, dat iedere samenkomst in dit land wordt opgetuigd met kaker, vafler en pølse.
En er was angst. Wat als het weer niet lukt. Als je terugbladert in mijn berichten zie dat dit blog begon met de intentie om meer te bewegen om gezonder te worden. Dat mislukte destijds vanwege een voetblessure.

Die blessure heb ik nog steeds. Het is gevolg van overgewicht. De fysiotherapeut bij een privé-kliniek was duidelijk vorig jaar in augustus. Hij zei 30 kilo eraf en als je dan nog last heb, kom je in aanmerking voor een operatie. Anders smaken zijn er niet!
Toch was het toen toch niet erg genoeg blijkbaar. In het erop volgende jaar ging er niets vanaf, maar er kwamen wel weer wat kilo´s bij.

Tot ik een paar weken terug ergens een berichtje las van iemand die flink wilde afvallen, al 7 kilo kwijt was, en op zoek was naar lotgenoten.

Dat was het moment.

Zo raar!

Ik reageerde voorzichtig en schreef dat er bij mij ook een hele hoop af moet. Dat ik bezig was met een plan voor ik wilde beginnen. Toen mijn reactie teruglas, zag ik de waanzin ervan.

Wat nou, eerst een plan? Wat nou, eerst hulptroepen verzamelen?

Wat een onzin!

Ik ben toch niet achterlijk.

Dát was het moment dat ik daadwerkelijk ging voor een gezonder en lichter leven.

Dat is inmiddels twee weken geleden. Ik ben langzaam begonnen mijn leven aan te passen. De eerste kilo´s zijn eraf. En ondertussen denk ik door en kom ik tot een plan.

Ik ben best wel een beetje trots op mezelf.




vrijdag 10 juni 2016

Status juni 2016



PIJN!

Mijn rechtervoet kan mijn gewicht niet meer dragen. Wat begon met een peesplaatontsteking in mei heeft zich na een onstekingsremmende kuur ontwikkeld tot chronische pijn in mijn voet. Als ik loop doet het zeer. Aan het eind van de dag met mijn voet omhoog: pijn. ´s Morgens als ik me uitrek voor ik opsta: pijn en soms word ik er ´s nachts wakker van.

Ik word er stiksjacherijnig van en kan helaas regelmatig de drang niet weerstaan om mijn gevoelens weg te eten. En da´s dan ook weer niet echt positief voor mijn humeur.

Ik zit echt in een dip. Baal er van bijna niets te kunnen zonder pijn. En de pijn weerhoudt me van bewegen en samen met andere leuke dingen ondernemen.

En ik doe het mezelf aan!

Hoe ga ik uit deze negatieve spiraal komen?

zondag 3 januari 2016

XXL

Iedereen om me heen lijkt in deze uitverkoop nieuwe loopschoenen aan te schaffen. Hardlopen is behoorlijk populair in het kringetje rond me.

Op oudejaarsdag ging ik met een vriendin mee die na vijf maanden niet lopen nieuwe schoen wilde voor ze weer in gang zou komen. En adviseerde haar? Ja, wat ik allemaal niet van blogs lezen opsteek. Ze stond wel even met d´r ogen te knipperen.

Maar goed. Heel veel schoenen later toen zij haar keus tot twee had beperkt, keek ik wat rond en zag een paar wandelschoenen in mijn maat.
Dus eigen schoenen uit, inlegzolen er uit. Zooltjes uit de wandelschoenen van mijn keuze om die van mezelf erin te leggen (Daarom koop ik niet graag schoenen, dat gedoe met die zooltjes altijd). Past precies.
De eerste horde is genomen. Dan schoen aan en het zit als gegoten. De tweede schoen ook. Dus ik scoor zo maar een paar schoenen terwijl ik helemaal geen plannen had om weer te gaan lopen. Maar ja, dat was voor zij van ren voor je leven weer tegen me begon ;)



zaterdag 2 januari 2016

Dag dag!

Dag xx, Hoeveel dagen zouden er voorbij zijn gegaan sinds mijn laatste blogje, al sla je me dood ik zou het niet weten. Te veel in ieder geval. Het eindigde dus bij dag 15.

Ik voelde het na 2 weken. In mijn voet een flinke zenuwplaatonsteking en wat was ik moe. Het opeens intensiever bewegen in combinatie met mijn verhuizing en het opstarten van een nieuwe woning met een heel ander type bewoners als ik gewend was.

Het was te veel.

En het is nog steeds veel. Zelf ben ik wel enigszins geland. Maar met name het runnen van mijn nieuwe woongroep en behoorlijk wat nieuwe medewerkers die afgelopen maanden gefaseerd zijn gestart brengen veel kopzorgen en gedoe met zich mee.

Het is pittig,  heel pittig. Nog steeds. Maar niet te veel mauwen, want ik wilde het zelf.

Een van de zaken die natuurlijk weer opduikt is mijn conditie. Die is allerbelabberdst en dat doet mijn geen goed in een situatie waar ik zoveel voor elkaar moet zien te krijgen.

Oh, het verhaal in augustus eindigde met een paar bezoeken aan de fysiotherapeut voor een schokgolftherapie. Een regelrechte marteling, die helaas niet hielp.

Voor het eerst in mijn volwassen leven hoorde ik van een professional dat mijn overgewicht een probleem is! Ik was er bijna blij om. Iemand die het gewoon benoemd.  Dat was verrassend. Hij adviseerde vooral te blijven bewegen, maar dat de eerste stap toch vooral minderen in gewicht moet zijn. De energie inname moet naar beneden.

Tja, nu even niet. Dacht ik toen. Ik heb wel wat anders aan mijn kop.

Maar even niet duurde vier maanden. Da´s dus te lang.

Al die tijd las ik Francine. Groot respect voor dat mens!

Altijd met bewondering lees ik hoe zij door kan bikkelen.

En dan plots gisteren zegt ze tegen mij,

Een nieuw jaar is een frisse start. Misschien is dit het moment voor een verandering in je leven. Meer bewegen, misschien. Gezonder eten, misschien. Of meer tijd voor jezelf maken. Of, je lichaam leren waarderen om wat het kan, in plaats van hoe het eruit ziet.

In alle gevallen: ik ben right here, als je dat nodig hebt. Met motivatie-maandagen, goede loopjes en slechte loopjes, en de no-nonsense versie van werken aan je doelen.



Gelukkig 2016, jij. Dit wordt jouw jaar. 

niet echt tegen mij natuurlijk, maar zo voelde het wel.

Tja, en wat doe ik daar dan mee?

Nou niets in eerste instantie, maar dan vandaag een nieuwe blogpost of liever een oude van haar. De blogpost die me destijds zo aansprak dat ik de stoute schoenen aantrok en haar schreef. Ze schreef een heel lief invoelend, opbeurend mailtje terug en ik dacht Oké, ik ga het doen! Ik kan het! En nu denk ik het weer: Oké, ik ga het doen. Maar ik ben o zo bang weer niet door te kunnen zetten.

Als je als ik zo vaak op je snufferd bent gegaan als het om gezonder leven gaat, dan durf je bijna niet meer een nieuwe poging te wagen. Tenminste zo werkt het voor mij.

DURF IK EEN NIEUWE POGING AAN ?

vrijdag 14 augustus 2015

Dag 13: De emmer loopt over

Ik heb zo´n last van mijn voet, een zenuwplaatonsteeking, dat er nog maar een paar schoenen is waar ik vandaag op kan lopen/staan. Bij meer dan 20 graden loop ik nu rond op mijn wintersschoenen. Bloedheet!

Ik schreef het eerder al dat het druk, te druk is. Ik ben moe en niet langer heb ik daar alleen last van, maar ook mijn omgeving. Ik heb aan de lopende band conflicten met anderen en snauw wat af. Ik baal zo van mezelf!

En wat ik doe ik dan. Rund dat ik er ben?

Ik ga aan de chocolade, cola en chips!

HOE STOM KAN JE ZIJN?!

Ik zie het even niet meer zitten.

donderdag 13 augustus 2015

Dag 12: Balen

Vanmorgen versliep ik me zo´n twee uur. Balen. Gelijk in touw en alles denderde de hele dag door. Trap op. Trap af. Heen en weer. Om drie uur ging het niet meer. Ik kan nauwelijks nog op mijn benen staan. Balen!

Vandaag dus maar niet lopen! Gelukkig gaat volgende week het zwembad open zodat ik op zulke dagen in ieder geval wat kan bewegen in het water.

En verder pakken, pakken, pakken.

dinsdag 4 augustus 2015

Dag 3: Walking on air

Ik was vanmorgen moe, zo moe na een onrustige nacht. En wat deed ik? Ik besloot een uurtje te blijven liggen, maar met het voornemen dat het er vandaag ook van moesten komen. Lopen naar de kruising en terug.


De dag begon en raasde voort. Voor ik het wist was ik pas om zeven uur ´s avonds klaar met werken.
Ondertussen even langs geweest bij de orthopedische werkplaats voor nieuwe steunzolen in mijn schoenen die ik gelijk meekreeg. Wat een service! Nu kan ik ook weer nieuwe schoenen aanschaffen.

Rond zeven even wat eten en toen? Toen zij ik heel stoer tegen mijn huisgenoot terwijl er bakken uit de hemel kwamen vallen ´ Even omkleden dan ga ik nog even naar buiten´.




OK het was bikkelen. Maar ik deed het maar weer. En wat lopen die nieuwe zooltjes lekker. Het lijkt wel of ik op wolken loop.



Met een rode kop thuis gekomen. En blij, erg blij dat ik het ook gewoon vandaag weer geflikt hebt.