Zo da´s weer even geleden dat ik geschreven heb.
Ik ben er weer tegenaan gegaan na een moeilijke start in september en ik moet niet liegen. Het was zwaar. Ik hield mezelf niet kort genoeg tijdens feestjes en weekenden en voor ik het wist zat ik weer in een negatieve spiraal.
En toch ben ik daar nu uit!
Raar genoeg omdat ik ziek werd. Goed ziek.
Toen ik daarna op de weegschaal ging staan was mijn gewicht 110,6 kilo. Ik kan me niet herinneren wanneer ik zo weinig (tussen aanhalingstekens, want hé het is veel te veel - obees) gewogen heb.
Ik kon het niet nalaten even en broek te passen die is al meer al tien jaar in de kast heb liggen en die ik nooit gepast hebt. Toen ik hem kocht ging de knoop niet dicht en dacht ik een paar kilo eraf en dat komt goed. Nou , het kwam niet goed.
Tot nu!
Tadaa! Ik vind het lang niet meer zo super als toen ik hem kocht 😏, maar ik pas hem maar wel!
Van stok achter de deur naar ieder dag een beetje lichter. Lichter in mijn denken over mezelf, de ander, de wereld en lichter in kilo´s. Hier kun je mijn tocht naar een lichter leven volgen.
dinsdag 27 december 2016
maandag 12 september 2016
Ruim twee weken geleden
was ik nog superpositief.
Een fijne vakantie gehad en minder aangekomen als ik had verwacht. Wat was ik blij.
En toen?
Toen moest ik weer vol aan de slag op mijn werk. Kreeg ik pittig nieuws te horen waar ik het moeilijk mee had en probeerde mijn gevoel weg te eten en daarna liet ik de teugels vieren.
Een chipje hier, een koekje (of vier) daar, een glaasje wijn. Plotseling zat ik taart te eten terwijl ik dat de laatste maanden zonder problemen kon afslaan.
En weet je wat nou het stomme is van mezelf?
Nou dat die chips, koekjes, wijn en weet ik wat me het gevoel geven dat het er nu toch niet meer toe doet. En dan herhaalt zich dat maar weer eens. En voel ik me nog rotter.
Een neergaande spiraal.
Ik ben niet meer in de buurt geweest van een weegschaal de afgelopen weken. Lekker kop in het zand steken.
Een fijne vakantie gehad en minder aangekomen als ik had verwacht. Wat was ik blij.
En toen?
Toen moest ik weer vol aan de slag op mijn werk. Kreeg ik pittig nieuws te horen waar ik het moeilijk mee had en probeerde mijn gevoel weg te eten en daarna liet ik de teugels vieren.
Een chipje hier, een koekje (of vier) daar, een glaasje wijn. Plotseling zat ik taart te eten terwijl ik dat de laatste maanden zonder problemen kon afslaan.
En weet je wat nou het stomme is van mezelf?
Nou dat die chips, koekjes, wijn en weet ik wat me het gevoel geven dat het er nu toch niet meer toe doet. En dan herhaalt zich dat maar weer eens. En voel ik me nog rotter.
Een neergaande spiraal.
Ik ben niet meer in de buurt geweest van een weegschaal de afgelopen weken. Lekker kop in het zand steken.
Dom.
Dus
Les geleerd.
Ik ga er weer tegenaan!
zaterdag 27 augustus 2016
Vacance
De afgelopen twee weken in La Douce France doorgebracht.
Ik hou niet zo van warm weer normaal gesproken, maar wonderwel beviel het me dit keer zeer goed. Wellicht was mijn lichaam zo aan warmte toe na een regenachtige en koude zomer thuis.
En ook nu heb ik een bergje beklommen. Deze keer bij 30 graden celsius. Het wat afzien maar binnen een klein halfuurtje liep ik vanuit het dorp naar de vesting Cordes-sur-ciel. Totaal niet gepland en dus niet voorbereid. Maar ik moest en zou naar boven!
Wie weet wordt ik ooit nog eens een echte klimgeit ;-)
Het uitzicht viel tegen. Maar de tevredenheid na te weer zijn afgdaald was groot 😀 Ik heb het maar weer geflikt.
Dorp 121 moh - Vesting 320 moh
Da's toch een hoogteverschilletje van bijna 200 meter en het was af en toe echt steil!
Ik zal zo langzamerhand eens gaan denken aan een volgende uitdaging, want ik beleef er veel lol aan.
Ik hou niet zo van warm weer normaal gesproken, maar wonderwel beviel het me dit keer zeer goed. Wellicht was mijn lichaam zo aan warmte toe na een regenachtige en koude zomer thuis.
En ook nu heb ik een bergje beklommen. Deze keer bij 30 graden celsius. Het wat afzien maar binnen een klein halfuurtje liep ik vanuit het dorp naar de vesting Cordes-sur-ciel. Totaal niet gepland en dus niet voorbereid. Maar ik moest en zou naar boven!
Wie weet wordt ik ooit nog eens een echte klimgeit ;-)
Het uitzicht viel tegen. Maar de tevredenheid na te weer zijn afgdaald was groot 😀 Ik heb het maar weer geflikt.
Dorp 121 moh - Vesting 320 moh
Da's toch een hoogteverschilletje van bijna 200 meter en het was af en toe echt steil!
Ik zal zo langzamerhand eens gaan denken aan een volgende uitdaging, want ik beleef er veel lol aan.
vrijdag 26 augustus 2016
Vliegen
Omdat ik zelf in een buitenland woon, vlieg ik nogal wat af. Familie- en vriendenbezoek. Maar ook neem ik geregeld een binnenlandse vlucht ivm met mijn werk.
Vliegen staat de laatste jaren gelijk aan stress.
Vooral als ik met een voor mij onbekende maatschappij vlieg. Ik weet dan niet hoe breed de stoelen zijn en hoe lang de riem. Vaak reis ik alleen en dan weet ik niet wie er naast me komt zitten. Nog een stressfactor. Ik wil namelijk geen overlast zijn, dus ik hoop altijd maar dat het een superslank iemand is. Die hebben het minst last van me.
Toch zie ik regelmatig mensen die nog veel dikker zijn dan ik ben bij het boards. Dan hoop ik dat zij niet naast mij een plekje hebben.
Hypocriet of niet?!
Gelukkig is het altijd goed gegaan. Ik zou me kapot schamen als het niet goed ging. Hoewel ik soms maar nét de stoelriem dicht kreeg.
Een aantal weken geleden was ik echt wel een stukje zwaarder als nu. Ik merkte het omdat ik echt een overhangende buik kreeg, mijn broeken echt te strak zaten. In het vliegtuig kreeg ik mijn stoelriem, maar net dicht en strak dat ie zat. Niet fijn om zo te reizen!
Volgens mij was dat het moment dat ik ben gaan minderen met eten. Ik weiger namelijk kleding te kopen in maat 54. Heel lang schommelde ik tussen maat 50 en maat 52, maar 54 géén sprake van!
Twee weken geleden vloog ik weer - nu 6 kilo lichter - en ik was toch weer wat nerveus. Ik had echt meer ruimte en dus minder stress. Ik verheug me op de dag dat ik echt met gemak in een stoel pas.
Vliegen staat de laatste jaren gelijk aan stress.
Vooral als ik met een voor mij onbekende maatschappij vlieg. Ik weet dan niet hoe breed de stoelen zijn en hoe lang de riem. Vaak reis ik alleen en dan weet ik niet wie er naast me komt zitten. Nog een stressfactor. Ik wil namelijk geen overlast zijn, dus ik hoop altijd maar dat het een superslank iemand is. Die hebben het minst last van me.
Toch zie ik regelmatig mensen die nog veel dikker zijn dan ik ben bij het boards. Dan hoop ik dat zij niet naast mij een plekje hebben.
Hypocriet of niet?!
Gelukkig is het altijd goed gegaan. Ik zou me kapot schamen als het niet goed ging. Hoewel ik soms maar nét de stoelriem dicht kreeg.
Een aantal weken geleden was ik echt wel een stukje zwaarder als nu. Ik merkte het omdat ik echt een overhangende buik kreeg, mijn broeken echt te strak zaten. In het vliegtuig kreeg ik mijn stoelriem, maar net dicht en strak dat ie zat. Niet fijn om zo te reizen!
Volgens mij was dat het moment dat ik ben gaan minderen met eten. Ik weiger namelijk kleding te kopen in maat 54. Heel lang schommelde ik tussen maat 50 en maat 52, maar 54 géén sprake van!
Twee weken geleden vloog ik weer - nu 6 kilo lichter - en ik was toch weer wat nerveus. Ik had echt meer ruimte en dus minder stress. Ik verheug me op de dag dat ik echt met gemak in een stoel pas.
dinsdag 9 augustus 2016
De berg - nog even
Dit stond er in de krant als ik ´s avonds weer thuis ben.
Was het toch een goed idee in het weekend deze wandeling te ondernemen.
Er wordt gewaarschuwd voor sneeuw op Dovre.
zondag 7 augustus 2016
De berg - deel 2
Drie jaar geleden rond deze tijd stond ik op de parkeerplaats niet ver van het uitzichtpunt Snøhetta.
Wat ik toen schreef:
Tranen bij de eerste blik, hier ben ik voor gekomen.
Maar bij aankomst parkeerplaats opnieuw tranen - omhoog té steil, te hoog, angst het niet te kunnen en te moeten omdraaien.
Durf het niet. Kan het niet? Huilend en gefrustreerd weggereden. Er moet wat veranderen. De machtige natuur die wil ik van dichtbij ervaren, én toch vrees ik dat het opnieuw niet genoeg is.
Hoe vaak dacht ik al. Nu is het genoeg. Nu gaat mijn leven op de schop. Het maakt me onzeker.
Ik ben de enige die de sleutel heeft. Niemand anders!
Wat let me? Er zijn duizend redenen om het niet te doen.
Maar misschien zijn er in mijn geval duizend redenen om het wel te doen.
Of liever duizendén een.
SNØHETTA.
Drie weken geleden schreef ik er opnieuw een blogpost over. Die vind je hier terug.
Vandaag werd ik wakker en dacht het is vandaag of niet. De winter kan vroeg invallen. Ik ga volgende week op vakantie, dan een drukke september en oktobermaand. Voor je het weet is het winter en het doel niet behaald.
Wat ik toen schreef:
Tranen bij de eerste blik, hier ben ik voor gekomen.
Maar bij aankomst parkeerplaats opnieuw tranen - omhoog té steil, te hoog, angst het niet te kunnen en te moeten omdraaien.
Durf het niet. Kan het niet? Huilend en gefrustreerd weggereden. Er moet wat veranderen. De machtige natuur die wil ik van dichtbij ervaren, én toch vrees ik dat het opnieuw niet genoeg is.
Hoe vaak dacht ik al. Nu is het genoeg. Nu gaat mijn leven op de schop. Het maakt me onzeker.
Ik ben de enige die de sleutel heeft. Niemand anders!
Wat let me? Er zijn duizend redenen om het niet te doen.
Maar misschien zijn er in mijn geval duizend redenen om het wel te doen.
Of liever duizendén een.
SNØHETTA.
Drie weken geleden schreef ik er opnieuw een blogpost over. Die vind je hier terug.
Vandaag werd ik wakker en dacht het is vandaag of niet. De winter kan vroeg invallen. Ik ga volgende week op vakantie, dan een drukke september en oktobermaand. Voor je het weet is het winter en het doel niet behaald.
De berg - deel 3
Ik ben er!
Stond ik drie jaar geleden nog jankend onderaan Tverrfjellet omdat ik het echt niet aandurfde. Nu zit ik op een steen naast het viewpoint. Mijn bovenbenen voelen week en trillen.
Maar ik ben er!
Ik ben hijgend naar boven gelopen. Met heel veel pauzes.
Maar ik ben niet omgekeerd.
Ik heb doorgezet.
Het was lastig door zoveel mensen te worden ingehaald.
Maar hé.
Ik ben er!
Wat was ik blij dit gebouwtje te zien.
Eerste doel behaald.
maandag 1 augustus 2016
Stand van zaken: 1 augustus
123,6 kilo woog ik midden juni. Ik ging er 1 week stevig tegenaan en toen op vakantie. Daar wist ik me (enigszins) in te houden. Thuis het weekend erna vreetbuien, me beroerd voelen. Maandag 10 juli las ik op een forum een bericht van iemand die net als ik veel te zwaar ben. Ik ben gaan nadenken, lezen, plannen en de volgende dag gestart.
Geen nieuwe poging om af te vallen.
Nee.
Ik ben gestart met mijn nieuwe leven!
Het gaat vast niet makkelijk zijn. Ik zal moeten bikkelen. Maar hé. Eigen schuld, dikke bult (letterlijk).
Na een paar dagen een weegschaal gevonden en er maar eens op gaan staan. 120,6 kilo !!!
Dat is drie kilo eraf in een maand, zonder echt op afvallen gefocusseerd te hebben en met nogal wat lekkers dat ik heb verorberd in mijn vakantie.
Dat geeft de burger moed.
Ik wil minstens 40 kilo afvallen. Dat is veel. HEUL VEUL.
Ik heb mezelf dus tussendoelen gesteld. De eerste was 3,6 kilo eraf daarna iedere keer 2,5 kilo. En nu zijn er al 3 van de eerste 3,6 verdwenen. Ik ben er helemaal blij van!
Mijn eerste hoofdtussendoel is 107,5 kilo. Zo weinig heb ik sinds mijn studententijd niet meer gewogen! Zou mooi zijn met dat gewicht 2017 in te kunnen gaan.
Na een week gezonder leven verscheen vandaag de 120 op de schaal. Dag, dag 12 als begincijfers. Jullie ga ik nooit! meer zien. Het gaat jullie goed.
Een lekkere oppepper op de zaterdagmorgen.
Het hele gezonder leven en bewegen is nogal een project. Ik heb deze week veel tijd in energie gestoken in dit project.
- iedere dag in de ochtend een planning gemaakt voor de dag
- tussendoortjes voorbereid
- bij andere bloggers gelezen over hun ervaringen
- een motivatiemuur begonnen, zodat ik iedere dag start met positieve input
- nagedacht over mijlpalen, tussendoelen en beloningen
- geschreven op een forum om mijn gedachten met anderen te delen en elkaar te motiveren.
- gestart met een half uur oefeningen iedere dag (zittend ivm met mijn voetblessure)
Voel me erg positief en hoop dit vol te kunnen houden. Vaak maak ik tijd voor anderen, nu probeer ik wat extra tijd voor mezelf vrij te maken.
Geen nieuwe poging om af te vallen.
Nee.
Ik ben gestart met mijn nieuwe leven!
Het gaat vast niet makkelijk zijn. Ik zal moeten bikkelen. Maar hé. Eigen schuld, dikke bult (letterlijk).
Na een paar dagen een weegschaal gevonden en er maar eens op gaan staan. 120,6 kilo !!!
Dat is drie kilo eraf in een maand, zonder echt op afvallen gefocusseerd te hebben en met nogal wat lekkers dat ik heb verorberd in mijn vakantie.
Dat geeft de burger moed.
Ik wil minstens 40 kilo afvallen. Dat is veel. HEUL VEUL.
Ik heb mezelf dus tussendoelen gesteld. De eerste was 3,6 kilo eraf daarna iedere keer 2,5 kilo. En nu zijn er al 3 van de eerste 3,6 verdwenen. Ik ben er helemaal blij van!
Mijn eerste hoofdtussendoel is 107,5 kilo. Zo weinig heb ik sinds mijn studententijd niet meer gewogen! Zou mooi zijn met dat gewicht 2017 in te kunnen gaan.
Na een week gezonder leven verscheen vandaag de 120 op de schaal. Dag, dag 12 als begincijfers. Jullie ga ik nooit! meer zien. Het gaat jullie goed.
Een lekkere oppepper op de zaterdagmorgen.
Het hele gezonder leven en bewegen is nogal een project. Ik heb deze week veel tijd in energie gestoken in dit project.
- iedere dag in de ochtend een planning gemaakt voor de dag
- tussendoortjes voorbereid
- bij andere bloggers gelezen over hun ervaringen
- een motivatiemuur begonnen, zodat ik iedere dag start met positieve input
- nagedacht over mijlpalen, tussendoelen en beloningen
- geschreven op een forum om mijn gedachten met anderen te delen en elkaar te motiveren.
- gestart met een half uur oefeningen iedere dag (zittend ivm met mijn voetblessure)
Voel me erg positief en hoop dit vol te kunnen houden. Vaak maak ik tijd voor anderen, nu probeer ik wat extra tijd voor mezelf vrij te maken.
zondag 24 juli 2016
donderdag 21 juli 2016
Het besluit.
In midden juni zaten mijn broeken wel heel erg strak. Ik draag de laatste jaren vrij constant maat 52. Het zat me niet lekker, zowel letterlijk als figuurlijk. Maar verder als het weigeren nieuwe broeken te kopen was ik nog niet gekomen. Ik perste me er gewoon in.
Tijdens een vlucht naar Nederland voelde ik me als een haring in een tonnetje. Het was warm in het vliegtuig, naast mij zat een man met erg lange benen die hij alleen kwijt kon door wijdbeens te zitten. Ik had zelf ternauwernood mijn stoelriem vastgekregen en mijn buik werd afgeklemd door mijn broekrand. Wat een ellende!
Die vlucht was voor mij de aanleiding om me in de vakantie niet zo te buiten te gaan aan al dat nederlandse lekkers. Gewoonlijk was een bezoekje aan Nederland genoeg reden om het er eens flink van te nemen. Dit keer hield ik me in.
Eenmaal thuis was het me duidelijk dat er echt wat moest gebeuren. Er moest een plan komen. Hoe zou ik het voor elkaar krijgen dit keer mijn leven over een gezondere boeg te gooien?
Ik zag vooral de beperkingen. Het gezamenlijk eten, het slechts zelden zelf in de keuken staan, dat iedere samenkomst in dit land wordt opgetuigd met kaker, vafler en pølse.
En er was angst. Wat als het weer niet lukt. Als je terugbladert in mijn berichten zie dat dit blog begon met de intentie om meer te bewegen om gezonder te worden. Dat mislukte destijds vanwege een voetblessure.
Die blessure heb ik nog steeds. Het is gevolg van overgewicht. De fysiotherapeut bij een privé-kliniek was duidelijk vorig jaar in augustus. Hij zei 30 kilo eraf en als je dan nog last heb, kom je in aanmerking voor een operatie. Anders smaken zijn er niet!
Toch was het toen toch niet erg genoeg blijkbaar. In het erop volgende jaar ging er niets vanaf, maar er kwamen wel weer wat kilo´s bij.
Tot ik een paar weken terug ergens een berichtje las van iemand die flink wilde afvallen, al 7 kilo kwijt was, en op zoek was naar lotgenoten.
Dat was het moment.
Zo raar!
Ik reageerde voorzichtig en schreef dat er bij mij ook een hele hoop af moet. Dat ik bezig was met een plan voor ik wilde beginnen. Toen mijn reactie teruglas, zag ik de waanzin ervan.
Wat nou, eerst een plan? Wat nou, eerst hulptroepen verzamelen?
Wat een onzin!
Ik ben toch niet achterlijk.
Dát was het moment dat ik daadwerkelijk ging voor een gezonder en lichter leven.
Dat is inmiddels twee weken geleden. Ik ben langzaam begonnen mijn leven aan te passen. De eerste kilo´s zijn eraf. En ondertussen denk ik door en kom ik tot een plan.
Ik ben best wel een beetje trots op mezelf.
Tijdens een vlucht naar Nederland voelde ik me als een haring in een tonnetje. Het was warm in het vliegtuig, naast mij zat een man met erg lange benen die hij alleen kwijt kon door wijdbeens te zitten. Ik had zelf ternauwernood mijn stoelriem vastgekregen en mijn buik werd afgeklemd door mijn broekrand. Wat een ellende!
Die vlucht was voor mij de aanleiding om me in de vakantie niet zo te buiten te gaan aan al dat nederlandse lekkers. Gewoonlijk was een bezoekje aan Nederland genoeg reden om het er eens flink van te nemen. Dit keer hield ik me in.
Eenmaal thuis was het me duidelijk dat er echt wat moest gebeuren. Er moest een plan komen. Hoe zou ik het voor elkaar krijgen dit keer mijn leven over een gezondere boeg te gooien?
Ik zag vooral de beperkingen. Het gezamenlijk eten, het slechts zelden zelf in de keuken staan, dat iedere samenkomst in dit land wordt opgetuigd met kaker, vafler en pølse.
En er was angst. Wat als het weer niet lukt. Als je terugbladert in mijn berichten zie dat dit blog begon met de intentie om meer te bewegen om gezonder te worden. Dat mislukte destijds vanwege een voetblessure.
Die blessure heb ik nog steeds. Het is gevolg van overgewicht. De fysiotherapeut bij een privé-kliniek was duidelijk vorig jaar in augustus. Hij zei 30 kilo eraf en als je dan nog last heb, kom je in aanmerking voor een operatie. Anders smaken zijn er niet!
Toch was het toen toch niet erg genoeg blijkbaar. In het erop volgende jaar ging er niets vanaf, maar er kwamen wel weer wat kilo´s bij.
Tot ik een paar weken terug ergens een berichtje las van iemand die flink wilde afvallen, al 7 kilo kwijt was, en op zoek was naar lotgenoten.
Dat was het moment.
Zo raar!
Ik reageerde voorzichtig en schreef dat er bij mij ook een hele hoop af moet. Dat ik bezig was met een plan voor ik wilde beginnen. Toen mijn reactie teruglas, zag ik de waanzin ervan.
Wat nou, eerst een plan? Wat nou, eerst hulptroepen verzamelen?
Wat een onzin!
Ik ben toch niet achterlijk.
Dát was het moment dat ik daadwerkelijk ging voor een gezonder en lichter leven.
Dat is inmiddels twee weken geleden. Ik ben langzaam begonnen mijn leven aan te passen. De eerste kilo´s zijn eraf. En ondertussen denk ik door en kom ik tot een plan.
Ik ben best wel een beetje trots op mezelf.
vrijdag 15 juli 2016
Zelfbescherming
Vanmorgen bij het ontwaken wist ik al dat het vandaag een moeilijke eetdag zou worden.
Een warme uitgebreide lunch en een vanavond een barbecue. Ik bedacht dat mezelf twee keer in een lastige situatie plaatsen teveel van het goede was en besloot niet gezamenlijk met de anderen te lunchen (toast hawai en varianten hierop), maar alleen.
Het voelt niet helemaal juist om me uit zulke sociale bijeenkomsten terug te trekken, maar mijn eigenbelang weegt zwaarder.
Op de barbeque vanavond ligt godzijdank veel vis en worstjes. Die worstjes kunnen me altijd gestolen worden, dus dat is lekker makkelijk. Wat groene salade en bietensalade erbij dan komt het wel goed, denk ik zo!
Ik voel me niet zo fit vandaag. Op zulke dagen waar ik moe ben, last van mijn hoofd heb ben ik gauw geneigd wat lekkers te pakken. En dan niet een stukje chocolade, maar de hele reep. Dat soort werk. Nu heb ik sinds ik opnieuw heb besloten gezonder te leven geen lekkere dingen in huis.
Maar.....
Vandaag moet ik naar de supermarkt :( en daar moet ik ook nog eens lekkers kopen.
Voor een ander.
Gaat het me lukken om voor de schappen met chips en chocolade te staan en niets voor mezelf mee te nemen?
NATUURLIJK!
(ok, er zit een zeurtje in mijn hoofd dat zegt dat de kleinste chocolade (25 gr.) echt geen kwaad kan)
Maar daar ga ik lekker niet naar luisteren vandaag. Hij gaat maar ergens anders zeuren!
Een warme uitgebreide lunch en een vanavond een barbecue. Ik bedacht dat mezelf twee keer in een lastige situatie plaatsen teveel van het goede was en besloot niet gezamenlijk met de anderen te lunchen (toast hawai en varianten hierop), maar alleen.
Het voelt niet helemaal juist om me uit zulke sociale bijeenkomsten terug te trekken, maar mijn eigenbelang weegt zwaarder.
Op de barbeque vanavond ligt godzijdank veel vis en worstjes. Die worstjes kunnen me altijd gestolen worden, dus dat is lekker makkelijk. Wat groene salade en bietensalade erbij dan komt het wel goed, denk ik zo!
Ik voel me niet zo fit vandaag. Op zulke dagen waar ik moe ben, last van mijn hoofd heb ben ik gauw geneigd wat lekkers te pakken. En dan niet een stukje chocolade, maar de hele reep. Dat soort werk. Nu heb ik sinds ik opnieuw heb besloten gezonder te leven geen lekkere dingen in huis.
Maar.....
Vandaag moet ik naar de supermarkt :( en daar moet ik ook nog eens lekkers kopen.
Voor een ander.
Gaat het me lukken om voor de schappen met chips en chocolade te staan en niets voor mezelf mee te nemen?
NATUURLIJK!
(ok, er zit een zeurtje in mijn hoofd dat zegt dat de kleinste chocolade (25 gr.) echt geen kwaad kan)
Maar daar ga ik lekker niet naar luisteren vandaag. Hij gaat maar ergens anders zeuren!
![]() |
woensdag 13 juli 2016
Een goede voorbereiding is het halve werk - Tussendoortjes
Na de domper van van maandag. Voeg ik nu de daad bij het woord.
Vandaag aandacht voor de tussendoortjes.
Voorheen at ik of niets tussendoor, of ik ging los met een zak chips, een reep chocolade, een zak snoepjes, een pak koekjes, taart die nog over was of wat er maar aan ´lekkers´ in huis was.
Alles of niets.
Nu is het zaak de balans te vinden. Ik probeer nu drie tussendoortjes op een dag te pakken. Niet als ik er zin in heb, maar op vaste tijden.
´s Morgens om half elf, ´s middags om vier uur en ´s avonds rond een uur of negen.
Het valt me op dat ik nu helemaal geen echte trek heb als ik een tussendoortje pak en dat lijkt voor mij te werken. De verleiding van de trek en het risico op foute keuzes vermijd ik zo.
Vanmiddag dus maar even wat tijd geïnvesteerd in het uitdenken en voorbereiden van tussendoortjes. Ik hoop zo de valkuil van geen tussendoortjes en/of foute tussendoortjes te vermijden.
Vandaag aandacht voor de tussendoortjes.
Voorheen at ik of niets tussendoor, of ik ging los met een zak chips, een reep chocolade, een zak snoepjes, een pak koekjes, taart die nog over was of wat er maar aan ´lekkers´ in huis was.
Alles of niets.
Nu is het zaak de balans te vinden. Ik probeer nu drie tussendoortjes op een dag te pakken. Niet als ik er zin in heb, maar op vaste tijden.
´s Morgens om half elf, ´s middags om vier uur en ´s avonds rond een uur of negen.
Het valt me op dat ik nu helemaal geen echte trek heb als ik een tussendoortje pak en dat lijkt voor mij te werken. De verleiding van de trek en het risico op foute keuzes vermijd ik zo.
Vanmiddag dus maar even wat tijd geïnvesteerd in het uitdenken en voorbereiden van tussendoortjes. Ik hoop zo de valkuil van geen tussendoortjes en/of foute tussendoortjes te vermijden.
De berg
Zie je de berg hieronder? Die wil ik dus op.
Snøhetta.
Een paar jaar geleden was ik er in de buurt en wilde ik naar het uitzichtpunt.
Anderhalve kilometer kiezelweg omhoog.
Ik durfde het niet aan, het leek een onmogelijke opdracht, en keerde om.
In tranen.
Nu is mijn eerste doel : het uitzichtpunt bij Snøhetta
Voor de winter invalt.
Dat gaat lukken!
dinsdag 12 juli 2016
maandag 11 juli 2016
Een goede voorbereiding is het halve werk - valkuilen
is de uitspraak. Ik moet er maar eens naar gaan leven.
Ik moet me echt serieus toe gaan leggen op plannen maken. Zodra er maar iets afwijkends val ik terug in oude slechte gewoontes. Ik ben niet goed genoeg voorbereid!
Vanmorgen kreeg een bewoner bezoek van familie. Zoals altijd hadden ze een stapel wafels bij zich en voor ik het wist had ik er een in mijn mond. Zo dom!
Later vandaag naar de stad met een bewoner incl. een cafebezoekje.
En wat pak ik?
WTF?!
Waar was ik mijn verstand?
Nou is dit het lekkerste ijsje van het seizoen, maar echt genieten deed ik niet toen ik me halverwege het eten bewust werd van mijn domme zet.
Dom is ook zonder extra water en wat te eten weg te rijden en niet te weten wanneer je weer wat kunt eten. Als het te lang duurt eindigt dat meestal in een kioskbezoek.
Wat als ik nu eens iedere ochtend even de dag doorneem om mogelijk valkuilen te vinden en over alternatieven na te denken. Dan zou het beter moeten gaan lijkt me.
Ik moet me echt serieus toe gaan leggen op plannen maken. Zodra er maar iets afwijkends val ik terug in oude slechte gewoontes. Ik ben niet goed genoeg voorbereid!
Vanmorgen kreeg een bewoner bezoek van familie. Zoals altijd hadden ze een stapel wafels bij zich en voor ik het wist had ik er een in mijn mond. Zo dom!
Later vandaag naar de stad met een bewoner incl. een cafebezoekje.
En wat pak ik?
WTF?!
Waar was ik mijn verstand?
Nou is dit het lekkerste ijsje van het seizoen, maar echt genieten deed ik niet toen ik me halverwege het eten bewust werd van mijn domme zet.
Dom is ook zonder extra water en wat te eten weg te rijden en niet te weten wanneer je weer wat kunt eten. Als het te lang duurt eindigt dat meestal in een kioskbezoek.
Wat als ik nu eens iedere ochtend even de dag doorneem om mogelijk valkuilen te vinden en over alternatieven na te denken. Dan zou het beter moeten gaan lijkt me.
vrijdag 10 juni 2016
Status juni 2016
PIJN!
Mijn rechtervoet kan mijn gewicht niet meer dragen. Wat begon met een peesplaatontsteking in mei heeft zich na een onstekingsremmende kuur ontwikkeld tot chronische pijn in mijn voet. Als ik loop doet het zeer. Aan het eind van de dag met mijn voet omhoog: pijn. ´s Morgens als ik me uitrek voor ik opsta: pijn en soms word ik er ´s nachts wakker van.
Ik word er stiksjacherijnig van en kan helaas regelmatig de drang niet weerstaan om mijn gevoelens weg te eten. En da´s dan ook weer niet echt positief voor mijn humeur.
Ik zit echt in een dip. Baal er van bijna niets te kunnen zonder pijn. En de pijn weerhoudt me van bewegen en samen met andere leuke dingen ondernemen.
En ik doe het mezelf aan!
Hoe ga ik uit deze negatieve spiraal komen?
maandag 4 januari 2016
Telefoongesprekje
Telefoongesprekje in de winkel.
Waar ben je?
Bij XXL tussen de hardloopschoenen. Kijk een beetje rond.
Heule Lange Stilte.
Cool.
Tja, wat zou jij tegen me zeggen?
Waar ben je?
Bij XXL tussen de hardloopschoenen. Kijk een beetje rond.
Heule Lange Stilte.
Cool.
Tja, wat zou jij tegen me zeggen?
zondag 3 januari 2016
XXL
Iedereen om me heen lijkt in deze uitverkoop nieuwe loopschoenen aan te schaffen. Hardlopen is behoorlijk populair in het kringetje rond me.
Op oudejaarsdag ging ik met een vriendin mee die na vijf maanden niet lopen nieuwe schoen wilde voor ze weer in gang zou komen. En adviseerde haar? Ja, wat ik allemaal niet van blogs lezen opsteek. Ze stond wel even met d´r ogen te knipperen.
Maar goed. Heel veel schoenen later toen zij haar keus tot twee had beperkt, keek ik wat rond en zag een paar wandelschoenen in mijn maat.
Dus eigen schoenen uit, inlegzolen er uit. Zooltjes uit de wandelschoenen van mijn keuze om die van mezelf erin te leggen (Daarom koop ik niet graag schoenen, dat gedoe met die zooltjes altijd). Past precies.
De eerste horde is genomen. Dan schoen aan en het zit als gegoten. De tweede schoen ook. Dus ik scoor zo maar een paar schoenen terwijl ik helemaal geen plannen had om weer te gaan lopen. Maar ja, dat was voor zij van ren voor je leven weer tegen me begon ;)
Op oudejaarsdag ging ik met een vriendin mee die na vijf maanden niet lopen nieuwe schoen wilde voor ze weer in gang zou komen. En adviseerde haar? Ja, wat ik allemaal niet van blogs lezen opsteek. Ze stond wel even met d´r ogen te knipperen.
Maar goed. Heel veel schoenen later toen zij haar keus tot twee had beperkt, keek ik wat rond en zag een paar wandelschoenen in mijn maat.
Dus eigen schoenen uit, inlegzolen er uit. Zooltjes uit de wandelschoenen van mijn keuze om die van mezelf erin te leggen (Daarom koop ik niet graag schoenen, dat gedoe met die zooltjes altijd). Past precies.
De eerste horde is genomen. Dan schoen aan en het zit als gegoten. De tweede schoen ook. Dus ik scoor zo maar een paar schoenen terwijl ik helemaal geen plannen had om weer te gaan lopen. Maar ja, dat was voor zij van ren voor je leven weer tegen me begon ;)
zaterdag 2 januari 2016
Dag dag!
Dag xx, Hoeveel dagen zouden er voorbij zijn gegaan sinds mijn laatste blogje, al sla je me dood ik zou het niet weten. Te veel in ieder geval. Het eindigde dus bij dag 15.
Ik voelde het na 2 weken. In mijn voet een flinke zenuwplaatonsteking en wat was ik moe. Het opeens intensiever bewegen in combinatie met mijn verhuizing en het opstarten van een nieuwe woning met een heel ander type bewoners als ik gewend was.
Het was te veel.
En het is nog steeds veel. Zelf ben ik wel enigszins geland. Maar met name het runnen van mijn nieuwe woongroep en behoorlijk wat nieuwe medewerkers die afgelopen maanden gefaseerd zijn gestart brengen veel kopzorgen en gedoe met zich mee.
Het is pittig, heel pittig. Nog steeds. Maar niet te veel mauwen, want ik wilde het zelf.
Een van de zaken die natuurlijk weer opduikt is mijn conditie. Die is allerbelabberdst en dat doet mijn geen goed in een situatie waar ik zoveel voor elkaar moet zien te krijgen.
Oh, het verhaal in augustus eindigde met een paar bezoeken aan de fysiotherapeut voor een schokgolftherapie. Een regelrechte marteling, die helaas niet hielp.
Voor het eerst in mijn volwassen leven hoorde ik van een professional dat mijn overgewicht een probleem is! Ik was er bijna blij om. Iemand die het gewoon benoemd. Dat was verrassend. Hij adviseerde vooral te blijven bewegen, maar dat de eerste stap toch vooral minderen in gewicht moet zijn. De energie inname moet naar beneden.
Tja, nu even niet. Dacht ik toen. Ik heb wel wat anders aan mijn kop.
Maar even niet duurde vier maanden. Da´s dus te lang.
Al die tijd las ik Francine. Groot respect voor dat mens!
Altijd met bewondering lees ik hoe zij door kan bikkelen.
En dan plots gisteren zegt ze tegen mij,
Een nieuw jaar is een frisse start. Misschien is dit het moment voor een verandering in je leven. Meer bewegen, misschien. Gezonder eten, misschien. Of meer tijd voor jezelf maken. Of, je lichaam leren waarderen om wat het kan, in plaats van hoe het eruit ziet.
In alle gevallen: ik ben right here, als je dat nodig hebt. Met motivatie-maandagen, goede loopjes en slechte loopjes, en de no-nonsense versie van werken aan je doelen.
niet echt tegen mij natuurlijk, maar zo voelde het wel.
Tja, en wat doe ik daar dan mee?
Nou niets in eerste instantie, maar dan vandaag een nieuwe blogpost of liever een oude van haar. De blogpost die me destijds zo aansprak dat ik de stoute schoenen aantrok en haar schreef. Ze schreef een heel lief invoelend, opbeurend mailtje terug en ik dacht Oké, ik ga het doen! Ik kan het! En nu denk ik het weer: Oké, ik ga het doen. Maar ik ben o zo bang weer niet door te kunnen zetten.
Als je als ik zo vaak op je snufferd bent gegaan als het om gezonder leven gaat, dan durf je bijna niet meer een nieuwe poging te wagen. Tenminste zo werkt het voor mij.
DURF IK EEN NIEUWE POGING AAN ?
Ik voelde het na 2 weken. In mijn voet een flinke zenuwplaatonsteking en wat was ik moe. Het opeens intensiever bewegen in combinatie met mijn verhuizing en het opstarten van een nieuwe woning met een heel ander type bewoners als ik gewend was.
Het was te veel.
En het is nog steeds veel. Zelf ben ik wel enigszins geland. Maar met name het runnen van mijn nieuwe woongroep en behoorlijk wat nieuwe medewerkers die afgelopen maanden gefaseerd zijn gestart brengen veel kopzorgen en gedoe met zich mee.
Het is pittig, heel pittig. Nog steeds. Maar niet te veel mauwen, want ik wilde het zelf.
Een van de zaken die natuurlijk weer opduikt is mijn conditie. Die is allerbelabberdst en dat doet mijn geen goed in een situatie waar ik zoveel voor elkaar moet zien te krijgen.
Oh, het verhaal in augustus eindigde met een paar bezoeken aan de fysiotherapeut voor een schokgolftherapie. Een regelrechte marteling, die helaas niet hielp.
Voor het eerst in mijn volwassen leven hoorde ik van een professional dat mijn overgewicht een probleem is! Ik was er bijna blij om. Iemand die het gewoon benoemd. Dat was verrassend. Hij adviseerde vooral te blijven bewegen, maar dat de eerste stap toch vooral minderen in gewicht moet zijn. De energie inname moet naar beneden.
Tja, nu even niet. Dacht ik toen. Ik heb wel wat anders aan mijn kop.
Maar even niet duurde vier maanden. Da´s dus te lang.
Al die tijd las ik Francine. Groot respect voor dat mens!
Altijd met bewondering lees ik hoe zij door kan bikkelen.
En dan plots gisteren zegt ze tegen mij,
Een nieuw jaar is een frisse start. Misschien is dit het moment voor een verandering in je leven. Meer bewegen, misschien. Gezonder eten, misschien. Of meer tijd voor jezelf maken. Of, je lichaam leren waarderen om wat het kan, in plaats van hoe het eruit ziet.
In alle gevallen: ik ben right here, als je dat nodig hebt. Met motivatie-maandagen, goede loopjes en slechte loopjes, en de no-nonsense versie van werken aan je doelen.
Gelukkig 2016, jij. Dit wordt jouw jaar.
Tja, en wat doe ik daar dan mee?
Nou niets in eerste instantie, maar dan vandaag een nieuwe blogpost of liever een oude van haar. De blogpost die me destijds zo aansprak dat ik de stoute schoenen aantrok en haar schreef. Ze schreef een heel lief invoelend, opbeurend mailtje terug en ik dacht Oké, ik ga het doen! Ik kan het! En nu denk ik het weer: Oké, ik ga het doen. Maar ik ben o zo bang weer niet door te kunnen zetten.
Als je als ik zo vaak op je snufferd bent gegaan als het om gezonder leven gaat, dan durf je bijna niet meer een nieuwe poging te wagen. Tenminste zo werkt het voor mij.
DURF IK EEN NIEUWE POGING AAN ?
Abonneren op:
Posts (Atom)
















